سلام به تمامی هنر دوستان عزیز

اولین نمایشگاه معرق فانتزی در اسلامشهر

افتتاحیه: شنبه مورخ ٨/١٢/٨٨

مکان :اسلامشهر، واون،فرهنگسرای جوان

با حضور خود دل ما رو شاد کنید

دوست داشتم دوست داشتن را بفهمم اما آدمای نامرد نذاشتن پس

 عشق است تنهایی

سلام به همه امیدوارم که خوب باشید ببخشید که من یه مدت نبودم شرمنده برام یه مشکل خیلی بزرگ ÷یش اومده بود راستش رگم رو زده بودم تا اوایل خرداد ماه هم تو بیمارستان بودم تا العانم دسترسی نداشتم ببخشید

به بزرگواری خودتون ببخشید

ببخشید

دلم گرفته بود از چشمهایم غم می بارید

می خواسم تنها باشم تنها تر از تنهایی

داشتم به خودم می لرزیدم

هق هق ام فضای خلوتم را پر کرده بود

خسته شده بود ...خسته از زندگی

ناگاه چشمهایم به تیغ گوشه ی ا یینه ی دستشویی افتاد

کسی در گوش هایم زمزمه می کرد و هوس مرگ را در من می پروراند

تیغ را برداشتم می خواستم برای همیشه

کوله بار پر از غم و تنهایی ام را ببندد و راهی سفری دور و دراز شوم

ناگاه نگاهم به درون ایینه افتاد

خدا را دیدم... داشت به من لبخند می زدو می گفت من هنوز با توام

تیغ را دور انداختم و فهمیدم هنوز تنها نیست

نمیدونم که چی شد یهو شدی عزیزم

تا به خودم اومدم

دیدم برات میمیرم

حالا که عاشقت شدم

پشتمو خالی میکنی

رفتی حالا حرف دلو ازکی باید بگیرم

حالا که دیوونتم تنهام میذاری

اینه رسمش

حالا که زندگیمی تنهام میزاری

اینه رسمش

مگه نامسلمونی خدانداری

اینه رسمش

یکمی که فکر کنی میبینی جز من کسی نداری

اینه رسمش،اینه رسمش

عید بر شما مبارک باد

ای خدا دوباره عید ودوباره دل سوختن و اشک و...

از روزی که از ایران بیرون اومدم این شعر اخوان ثالث گاه به گاه تو ذهنم می یاد. می خواستم همون موقع بذارمش اینجا ولی نشد، شاید یه کم دیر شد و غیبت من طولانی شد ولی به هر حال از الان باز دوباره هستم. مرسی از ناصر (و بقیه ی دوستان) که تو این مدت به من لطف داشتن که نذاشتن من از اینجا برم.

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند
گرفته کولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند
ما هم راه خود را می کنیم آغاز
سه ره پیداست
نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر
حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر
نخستین : راه نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی
دودیگر : راه نیمش ننگ ، نیمش نام
اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام
سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام
من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟

ای شب خسته !خدا کجاست!

تو

ر.زی دگر گونه ای

به رنگ دگر که با تو

در آفرینش تو

 بیدادی رفته است:

تو زنگی زمانی

اشک رازیست...لبخند رازیست...عشق رازیست...

اشک آنشب لبخند عشقم بود...

قصه نیستم که بگویی...نغمه نیستم که بخوانی...صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی که چنان که بدانی...یا چیزی که چنان ببینی...من درد مشترکم را فریاد کن ...

دستت را به من بده دستهای تو با من آشناست...

ای دیر یافت که با تو سخن میگویم

بسان که ابر با طوفان...بسان که علف با صحرا...بسان که باران با دریا...بسان که پرنده با راهها...بسان درخت که با جنگل سخن میگوید...

زیرا که ریشه های تو را من دریا فته ام ...زیرا که صدای تو با صدای من آشناست